Vriendschap is een subjectieve term, of je je vrienden nu wilt zien als degenen die je vertrouwen, die je steunen, die met je uitgaan voor een frisdrankje of een wijntje, die je aansporen om leuke dingen te doen of met wie je gewoon een plakje cake gaat delen op de saaiste dag van het jaar. Ik denk niet dat het nog toegevoegd hoeft te worden, maar je hebt vrienden en mensen om je heen nodig, vooral als je al in een omgeving woont waar je je een beetje vreemd voelt.

Als student is het iets eenvoudiger. Je vraagt om een opdracht, deelt een stroopwafel of een beetje frisdrank, een sigaret en je hebt al iemand met wie je je minder vervreemd voelt. De meeste van mijn vrienden hier in Nederland heb ik ontmoet in het hostel of op de universiteit en vanaf daar is de rest geschiedenis. Het is net zo handig om mensen te ontmoeten om naar feestjes te gaan, naar de beroemde 'koffie', naar borrel-uri, naar studieafspraken, naar de bibliotheek, lid worden van een studentenvereniging en ga zo maar door. Hier zijn een paar coole plekken: (Universiteitsbibliotheek Amsterdam, Coffee and Coconuts, Vondelpark, Cafe MidWest, Breakfast Club, Openbare Ruimte, OBA).

Ik denk dat de beschrijving die ik hierboven gaf het proces behoorlijk vereenvoudigt, vooral als je in een internationale omgeving bent, waar culturele, taal- en omgevingsverschillen vrij gemakkelijk voelbaar zijn. Roemeense vrienden maken kost immers niet veel moeite in vergelijking met internationale of Nederlandse vrienden. Het beste advies dat ik kan geven is om jezelf te zijn. Je kunt niet fout gaan met je eigen passies, interesses, hobby's, ervaringen, etc. Maar misschien heb ik het proces wel te simpel voorgesteld met adviezen die iedereen kent.

Foto krediet: amsterdamian.com

Als eerste advies: probeer uit je comfortzone te breken en ga koffie drinken met een collega met wie je praat tijdens je pauze. Niemand slaat een kop koffie af!
Probeer dan ja te zeggen tegen evenementen op de universiteit, zelfs als je denkt dat je er een beetje te cool voor bent: filmavonden, ontmoetingen met studenten, clubs, spelletjesavonden, misschien een feestje enzovoort. Daarna kun je misschien proberen een gesprek met iemand aan te knopen, vraag ze naar hun leven, waar ze vandaan komen, hoe ze Nederland vinden en wat ze hier heeft gebracht. Ga naar gratis toegankelijke evenementen, conferenties over alles wat je wilt weten of waarover je iets wilt leren en raak in gesprek met mensen. Westerlingen noemen het netwerken, maar ik zie het als een kans om leuke mensen te ontmoeten.

De simpele internationale studentenstatus die je in Nederland hebt, is al een goede reden om een band met iemand op te bouwen. En ja, ik zeg dit uit eigen ervaring. Tussen zoveel etnische en culturele verschillen is dat denk ik wat een vriendschap het meest duidelijk bindt. De eerste ontberingen van het leven als buitenlander in Nederland worden door iedereen op dezelfde manier gevoeld, vooral door studenten. Hoe moeilijk het is om huisvesting te vinden, universiteit, studeren in een andere taal, verhuizen van huis, gebrek aan vertrouwdheid, zijn allemaal gemeenschappelijke dingen die we delen, ongeacht het land van herkomst. Het moeilijkste is de eerste stap, het eerste gesprek, de eerste lach om een gemeenschappelijke grap en vanaf daar wordt het allemaal heel natuurlijk. Je kunt beginnen met het delen van Roemeense gewoonten, grappen of traditionele ironieën, en dan soortgelijke informatie terugkrijgen, natuurlijk vanuit een andere culturele achtergrond. Het is ook een geweldige kans om de diversiteit van de wereld waarin je leeft te ontdekken en te leren kennen? Ik denk van niet.

Om terug te komen op de feiten: het meest toepasselijke motto zou zijn "to put yourself out there". Ik weet hoe moeilijk het is om een idee dat je in het Roemeens zo gemakkelijk onder woorden kunt brengen, in een gesprek in het Engels contextueel te houden. Het is echter niet het einde van de wereld! Het is oké als je in de war raakt, als je voor de 100e keer wordt gevraagd "Het spijt me, wat?" op wat je al zo vaak hebt herhaald, als je het op je beurt nog 100 keer vraagt, enzovoort. Niemand geeft zoveel om de details. Waarom ben ik daar zo zeker van? Wel, ik probeerde een vriend in Ecuador uit te leggen hoe het onderwijssysteem in ons land werkt, meer bepaald het baccalaureaatsexamen in informatica. De nieuwsgierigheid draaide om een schriftelijk examen op een papier voor een vak dat duidelijk niet als doel had om je ergens anders dan op een computer te leren schrijven. "Wat bedoel je met op papier? Zoals coderen op een vel papier?". Ja... Groot was de verbazing toen ik hoorde dat een examen waarbij de verwachting is dat je stukjes code schrijft, op papier gebeurt. Cultuurschok? Afschuw? Medelijden met een land dat zijn toekomstige ingenieurs op deze manier opleidt? Dat is waarschijnlijk wat ze voelde. Toch lachte ze en we zetten het gesprek voort op weg naar thee in het centrum van Amsterdam.

Het komt erop neer dat je open moet staan voor contact met iemand die uit een ander land dan Roemenië komt. Leer iemand kennen, onderzoek en ga er niet vanaf de eerste seconde vanuit dat er een onmogelijke barrière is om met iemand om te gaan. Begrijp dat het in het begin meer moeite kan kosten om als goede vriend gezien te worden, om je in te leven in hun problemen en ervaringen, of om gewoon bij hen in de gunst te komen.

Een artikel door Ambra Mihu

Ambra is een jonge studente in Amsterdam in 2022 die Informatica studeert. Favoriete activiteiten zijn midden in de nacht met een telescoop naar het park om naar de sterren te kijken, koken, wandelen, lezen en reizen. PS: Ze is nieuwsgierig van aard en houdt van debatteren over alles van eten en plezier tot kwantumfysica.

Wat is jouw reactie?
0Gaaf0Upset0Liefde0Lol

Reactie toevoegen

naar boven
nl_NL